Yalnızlık ile özgürlük arasındaki o ürkütücü benzerlikten kaçınmak...

Her merhabanın "Merhaba"ların ardından yaşadığım, hep bir yarım kalmışlık duygusudur beni böyle düşünmeye iten.

Susmak... Susmak... Çok boyutlu bir düşünmenin ve kendini kolay kolay ele vermeyen mantığın aldığı uyarıları değerlendirmek. Ve şairin:

    "Susarak bir hüzün büyüteceğiz,
    Ve susarak yazacağız bu destanı biz"

dediği gibi bir destan yaratmak ve yaşatmak belki de.

Ruhum; Sabâ makamında katmerli hüzünler bestelerken ve gözyaşlarım kâr taneleri vurdumduymazlığıyla kovalamaca oynarken büyüyecek hüznümüz...

...Ve büyüyecek hüznümüz! Anasız-babasız büyüyecek. Öyle tatlı bir hüzün ki bu; pembe bir otağ kurup, davetlilere armağanlar sunacak. Hepsinin kalbi hür mavilerde serçe yüreği atımlarını yaşayacak.

Damla damla yüreklere sızacak olan bu ılık hüzünle yetinecek tüm yaşanmışlıklar..!