Kıymetli okurlarımız…

Hemen hemen iki yıldan beri büyük bir liyakatle gazetemizde “ Ceyhun'un Nefesi” köşesini takip etmektesiniz. Az-çok tarzımız, üslûbumuz ve hoşgörü çerçevesinde yansıtmaya çalıştığımız görüşlerimiz hakkında bilginiz oldu.

Bu beraberlik, birlikte çıktığımız keyifli bir yolculuktu. Zaman zaman menfî ya da müsbet eleştirilerinizi almak; her satır aralığını dikkate değer bulduğunuzun göstergesiydi. Bizleri mutlu ettiniz. Her beraberlik dem'inde bırakılmalıdır, diye düşünüyorum.

Tam demde iken hatırlatmam gereken bir şey var. Öztürk Sönmez olarak edindiğim yaşam prensiplerimden birisi şudur: Kişi ideallerini kendi menfaatlerinin yararına yönlendirirse BEN'lik egosunu ön plana çıkarır. Oysa idealler sevdâdır. Kişi, menfaâtinin peşine düştükçe sevdâsından uzaklaşır. Aslolan; ideallerin yararına menfaâtlerden vazgeçebilmektir.

Bu düstûrla Fuzulî'den bir beyti paylaşayım isterim:

Cânı kim cânânı için severse cânânın sever/
Cânı için kim ki cânânın sever, cânın sever

Biz, tekil bireyler olsak da çoğul düşünmeyi başaranlardanız. Bu konuda tevâzu göstermek riyâ olur. Önce “ben” değil, “önceliklerimiz” ideallerimiz deriz!

Önceliklerimiz nedir? Özelden genele sıralayalım. İçinden BEN'i sıyırarak…

Ailemiz…(Ailemiz bile Ben'i güçlendiren etkileyici öge- bir öncelik olacağından sıralamada en sona atıyorum.)

Kentimiz…Yaşadığım…Doğmadığım halde doyduğum, dolduğum, doldurduğum kent. Her bir parke taşına incitmekten korkarcasına bastığım.

Kaldırımlarına savrulan acımasız tükürüklere lânetler yağdırdığım.

Sevmenin ötesine geçen “benimsemenin, özümsemenin” ihâlesinin bana kaldığı…

Anılarımı, emeklerimi, vazgeçtiğim cân'ımı ve geride bıraktığım ailemin özlemini, Çamlıyolu'nun çınar yapraklarının büyülü kokusuna gizlediğim CEYHAN'ım..!

Bölgemiz... Kavurucu sıcağıyla iki ton koyulaştırdığı tenime, hücrelerime sızan iyot kokulu, pamuk tarlalarının ÇUKUROVA'sı…

Sonra…Öğretileriyle asırlardır özbenliğimizi haykırma cesareti bulduğumuz ANADOLU'm. Vatanım, cân'ım, cânân'ım, varım-yoğum, varlığım ve varlığımda bütünleştirdiğim idealim.

Şahsiyetçiliğimizle yoğurduğumuz, ahlakçılığımızla ayakta tuttuğumuz, milliyetçiliğimizle dirilttiğimiz halk olma, toplum olma, gelişme ve ilerleme bilincimiz…

Bir depremle yerle bir edileceği kaygı edilse de artçılarıyla sarsıla sarsıla “titre ve kendine dön” gerçekliğine duacıyız.

Özelden genele sıraladığımız önceliklerimizi unutmak gibi bir gaflet içinde olmadık, şükür. Halâ BEN iddiasında olan aymazlardan bizi ayıran belirteçtir bu. Çünkü biz Cân'dan önce Cânân'ı… daima Cânân'ı sevdik. İşte bu yüzden siyaseti, riyazet( nefsi kırma, kanaat içinde yaşama) şeklinde algılayıp uyguladık.

Bundan ne mi elde ettik? Şu Farsça beyitle açıklayayım:
“Zulmeden kişi, bu zulmü bize yaptığını sandı. Bize yapılan zulüm geçip gitti ama, vebali onun boynuna kaldı.”

Kıymetli okurlarımız; tam demde iken bırakmak lazım demiştim ya. O dem bu andır. Sanmayın ki bu bir vedadır. Zamanı geldiğinde yine birlikte olacağız. Her zaman adresimiz Yeni Ceyhan'dı. Düşünülenlerin, söylenenlerin aksine… Gelecekte de… kısmet olursa!

Bu ayrılık süresinin en iyi şekilde değerlendirilmesini dilerim. Bu konuda sizlere bir önerim, bir ödevim var. Belki de gizli bir yaptırımdır, bu öneri:

Yokluğumda, mutlaka ama mutlaka Necip Fazıl Kısakürek'in “Bir Adam Yaratmak” adlı eserini okumalısınız. Yanı sıra “ Bir Gönül Yolculuğu-Hizmetkâr Liderlik/ Dr. İlhami Fındıkçı” kitabını da okumayı ihmal etmeyin. Özellikle de; Öztürk Sönmez' in klonlandığını rivayet edenler, yalnızca “ülkeme karşı görevimi en iyi şekilde nasıl yapabilirim?”'i düşünen bir hizmetkâr olduğumu unutanlar okusunlar! Çok ve boş konuşmanın götürüsünü, çok okumanın getirisine tercih edenler!

Kimbilir, belki hayırlı bir şeylere vesile olabiliriz…

Huzurlu ve sağlıklı günler diliyorum.