Oyun oynamayan, oynayamayan kavgayı oyun sandı ve sandırdı.
    Kimi zaman kavgaya cihad bile dediler, halk kurtuluşu dediler, hak arayışı dediler…
    Donmuş bir kafayla, hatta don giymiş bir kafayla (afedersiniz) Allah deyip saldılar, “savrulun bree…” deyip daldılar. Devlet+millet güme giderken birileri palazlandı. Hatta bazılarımız arenaya çıkan boğalar gibi hızlandı, ve kükredi. Kırmızı şalı tutan el, hep rahmet eli gözüktü, gözsüz ve gönülsüze…
    Halkın kendisiyle kavgası halt etmek değildi; saadeti, faziletti, adaletti, doğru yoldu.
    Peteklere bal, zeytin dalına çakal dalışıydı…
    Talanı ve yalanı kalkınma planlarına katıp “kalk-ı-ı-ı nacağız!” dendi.
    Ne kadarımız az anlarsak, o kadar “kurtuluruz” yarışıydı, yarışlar.
    Millet olma, şahsiyetli olma çabası değildi. Şahlara (!) râm olma, azgın başa kuyruk olma telaşı ve yarışı vardı.
    “Yarışın birincisi gemi, ikincisi balıkçı teknesi olurdu”. Caka ve cukka yarışı olduğunu anlama ve sanma sen bunların… faziletin faiziydi abad eden! (Haşa berbat eden diyecektim, zaman sürçmesinden…)
    Böyle söyleseler, söylesem de sen  inanma buna.
    Ma…ma…
    Me…me… Koyunlara koçluk yaraşmaz…
    Halimizi bilmek haddimizi bilmektir. Aşmamalıydık. Sınırları, barajları, duvarları, yarları hatta kendimizi aşmamalıydık. Aşınca kaybolma tehlikesi vardı. Bizi güdenler işte hayırhah duygularla korudu ve kuruttu, bozulmayalım diye.
    Sonunda pazara sürdüler.
    “Gel efendim gel… Bunlar Malazgirt'in, İnebolu'nun, Kosova'nın, Mercidabık'ın, Sakarya'nın, Dumlupınar'ın cansız ve kansız arta kalan bedenleridir. Etiyle, kemiğiyle helâl olsun dolara, yulara… Çekilmiş cefa, uyumlu kafa kurusudur bunlar. Al ağam, al… Bir değil bin al! Cephe için değil, cepheleşmek için en iyi eğitimi aldılar”.
    Benim, bizim güzelimiz sensin, efendimiz sensin.!
    Senin resmini yapacağım, senin şiirini okuyacağım, senin vaftizli suyunu içeceğim. Mutlak güzel ve gelişmiş hatta gelişebilmiş sensin. Yönümüz sana, yanımız sana, kârımız da sana… “Ankara'nın şerrinden Brüksel'in hayrına” bunun için sığındık! Ankara'nın istikameti benim millî meselem değil, sana teslim olmak benim yeni kulluk düzenime uyar! Yanlışımla ben baş edemem, senin doğrun varken doğru arayan arsızdır! Ben sadece ve sadece senin doğruna talibim!
    Sen vazgeçilmez efendisin ey yâr!... Üç asırdır gezdim diyar diyar… İşte kapındayım!...
    Mevzuatlarını bile tercüme etmeden teberrüken öptüm başıma koydum. Aşıma, işime katık kıldım. İnan ki kanunsuzlarım hep onunla doydu! Ben şahsen de aç kaldım ama, onlar beni tok tuttu. Bu, çoğu manevi, azı da maddi bir tokluktu.(Bundan da bir sırlık program çıkar ya…)
    Bilmem anlata bildim mi sevgimi hatta teslimiyetimi?
    Bu harami dolu yolları aştım da kapına geldim (harami: kuvayı milliyecilerdir). Bak delik cebimle, aç karınlarla huzurundayım.
    Ve ey BIG-MEN; gönlümü, aklımı, elimi de sana tahsis ettim, emrindeyim.
    Paranı param, yaranı yaram bildim ki; büyük Ortadoğu projesini sırtladım ve karşıya geçirdim. Bak, bahşişe de keşişe de muhtacım. Kurtar beni bölgemin ve tarihimin karanlıklarından, ne olur?...
    Kurtar beni baş örtüsünün düşmanı ülkemden, devletimden!
    Ülkemde hürriyet olmadığı için çocuklarımızı başörtüsüyle sana, üniversitelerine emanet ediyoruz.
    Başsız başların başı sensin ey bi tanem, aşkım!
    Mücadelesiyle kendini sana bağlama hayrını işlemiş bu topluluğu esaretinle azad eyle!
    Bu tacı layık kıl bize. Bundan tarih de utansın. Düzen sende, iş sende, para sende.
    Sen çok şeysin be BİG-MEN ve AB-men! Ben kendimi özlemem.
    Mene öz sensin. Sen aslında bensin!
    Al beni içine, iç olmaya geldim. Uzaktan çoook uzaktan geldim. Yaslıydım, paslıydım dün ama bugün şen geldim!
    Çünkü kapına erdim. Buydu benim tek derdim.
    E…e…efendim!..